Velsen van Vroeger: Tolheffing was Meneer pastoor doorn in het oog

© Foto G.E. Terpstra
Driehuis

Vanaf de Driehuizerkerkweg in Driehuis kijkt u, eind jaren dertig, op de kruising met de Duin en Kruidbergerweg en de toenmalige Hagelingerweg. In het midden staat het tolhuis. In 1859 legt steenfabrikant Mijnhoff de Hagelingerweg als grindweg aan tussen Driehuis en de kern van Santpoort.

’Puinweg’

Het tracé van die particuliere weg, ook wel Puinweg genoemd, loopt over het laatste gedeelte van de huidige Driehuizerkerkweg via de Wolff en Dekenlaan tot de Van den Vondellaan en buigt in zuidelijke richting af naar Santpoort, over de tegenwoordige Hagelingerweg.

Dieren

Voor gebruik van de grindweg heft de eigenaar tol. Niet alleen voor alles met wielen, maar ook voor dieren. En dat allemaal tegen verschillend tarief. De eerste zogenoemde tolgaarder is de heer J. van der Linden, die in het tolhuis woont. Hij verdient per week vijf gulden én drie procent van de jaaropbrengst van de tol.

Meneer pastoor van de St. Engelmunduskerk is in zijn sas met de verharding van de weg, omdat zijn parochianen (uit Driehuis en Santpoort) niet meer over de modderige weg naar zijn godshuis hoeven. Maar hij is niet te spreken over de tolheffing. Het parochiebestuur tast in de buidel, koopt de tol voor een meier af en neemt voor vijfhonderd gulden een aandeel in de kosten voor de wegaanleg. In 1917 wordt de tol opgeheven en twintig jaar later wordt het tolhuis gesloopt.

Villa Christina

Rechts is het toegangshek van villa Christina te zien, genoemd naar de dochter van dhr. Kleijn, die het pand laat bouwen. Na hem woont Frank Blaauw er, een van de eerste directeuren van begraafplaats Westerveld. Christina gaat omstreeks 1940 tegen de vlakte.