Max was met vijf maanden zwanger | Over Liefde

© Foto Erna Faust

Een ontmoeting, een kus, een breuk of een gesprek, alles kan een keerpunt in de liefde zijn. Yanaika Zomer gaat op zoek naar onze diepere zielenroerselen. Max en Johan deelden hetzelfde huis, ontdekten ze pas later.

Max en Johan waren voorbestemd. Dat moet wel. Haar pad kruiste het zijne net te vaak om nog toevallig te kunnen zijn. „Als wij elkaar niet ontmoet hadden, waren we allebei alleen gebleven.

Het was eind mei 1999, een tattoo-conventie in Utrecht, 80 kilometer van mijn huis. Een rijbewijs had ik niet, maar ik kon carpoolen met vrienden en zo kwam ik toch in het oude Tivoli. Een beetje hangend aan de bar met een kakelverse tatoeage op mijn buik, viel mijn oog op een knap geïnkte jongen aan de bar. Het was in de tijd en in het lijfje dat ik nog naveltruitjes en heupbroeken kon dragen. Met een natte vinger probeerde ik mijn tattoo nog even op te poetsen voordat ik hem aan zou spreken, maar hij was me voor. ’Hebben ze je niet verteld dat die dingen er nooit meer af gaan?’ Superflauw, ik zal zeker met mijn ogen hebben gerold. Maar toch… Johan en ik zaten beiden aan de sinas. Hij wees me op de mijne: ’Ook een zware nacht gehad?’ en zo raakten we aan de praat.

Onze woonplaats was de eerste toevalligheid. Ik vroeg Johan waar hij vandaan kwam. ’Je hebt er vast nooit van gehoord’, zei hij om me vervolgens doodleuk te vertellen dat hij in het dorp woonde waar ik ook woonde. Hij bood me aan met hem met terug te rijden, maar omdat ik geen zin had om als lijk de voorpagina van de krant te halen, leek het me beter gewoon weer bij mijn vrienden in te stappen. Dat was het. Een heel leuke ontmoeting 80 kilometer van huis met een jongen die in dezelfde plaats woonde.

Twee weken later werd ik op een plaatselijk festival aangesproken door een jongen, die ik niet direct herkende. Ik ben heel slecht met gezichten. Het was Johan. We zetten ons gesprek voort en bleven de rest van de avond bij elkaar in de buurt. Deze keer wisselden we nummers uit. Max de Bruin, schreef ik, gevolgd door mijn nummer. ’Ik ken nog een De Bruin hier in Naaldwijk’, zei Johan. ’Een markant type, rijdt in zo’n Vespacar. Hij kwam altijd geiten brengen op mijn werk.’ Johan werkte op een tuinderij. Hij kende mijn vader, de geitenman, al jaren. Ze spraken elkaar regelmatig. Ik weet nog wel dat ik mijn vader vertelde dat we verkering hadden gekregen. ’Maar die jongen zit onder de tatoeages!’, zei hij. ’Het oog wil toch ook wat?’ Precies. Het oog wil ook wat. Ik vond ze prachtig.

Na het festival besloten we nog een biertje te drinken in een café dat onze vaste stek zou worden. We woonden allebei nog thuis, daar vonden we een beetje privacy. Aan de toog leerden we elkaar beter kennen. Verhalen over wat je doet, wat je bezighoudt, verhalen over vroeger. Johan vertelde me op een dag over zijn oude buurjongens. Een stel herrieschoppers, ware karakters. En zo helder omschreven dat er geen twijfel over bestond: die jongens kende ik. Ik had naast ze gewoond! We puzzelden met een huisnummer en wat jaartallen en kwamen tot de conclusie dat Johan en ik precies na elkaar dezelfde jeugd hadden beleefd. Hetzelfde oude huis, op dezelfde slaapkamer, ijskristallen op de ramen en een Sparretje op de hoek. Zijn ouders hadden de sleutels overgedragen aan de mijne.

Johan en ik zijn heel autonome wezens. We zouden allebei geschikte mensen zijn voor een leven alleen en laten elkaar nog altijd heel vrij. Maar we vonden elkaar. Misschien is het dat we uit hetzelfde hout zijn. We wisten meteen dat het goed zat.

Na zes weken besloten we voor onze uitzet te gaan sparen, na twee maanden schreven we ons in voor een huurhuis en op de kinderlijke naïviteit dat het zo’n vaart niet zou lopen was ik met vijf maanden zwanger. Er zullen flinke weddenschappen verloren zijn op ons geluk. En toegegeven, makkelijk was het niet. Ik zie me nog liggen in het stapelbed dat ik met mijn zusje deelde. De baby schopte, terwijl Johan in zijn slaapkamer op zíjn bed lag. Maar dat eerste huis dat kwam er, net als ons eerste kind. 21 jaar later hebben we drie geweldige kinderen en voor altijd elkaar.”

Wil jij iets kwijt over liefde? Mail naar yanaika@mediahuis.nl

Meer over liefde lees je hier.