Premium

De opgewekte semi-herrie van Foo Fighters

Wat ’Let’s dance’ en ’Fame’ waren voor David Bowie, is ’Medicine at midnight’ voor de Foo Fighters. Althans, dat vindt de band die ontstond na de dood van Kurt Cobain (1994) zelf. En inderdaad, in ’Shame shame’ echoot ’Fame’ en in het titelnummer is ook die funky Bowie-sound te horen.

Maar dit tiende album van de Amerikanen is toch vooral een gevalletje van pretentieloze recreatierock. Op ’No son of mine’ na is de heftige angel uit de muziek getrokken. Aan de meeste songs kan het labeltje ’classic rock’ worden gehangen. Denk aan The Free, Bad Company, Foreigner, Boston en Kansas. Maar gelukkig wel met genoeg Foo Fighters-handtekeningen erin.

Net binnen