Lezersvraag: Moet ik breken met mijn stiefkinderen?

Op deze plek delen lezers hun dilemma’s. Anderen reageren erop. Vandaag: Moet ik breken met mijn stiefkinderen? Reageren kan via dtv@mediahuis.nl

Trees (73) was blij dat de kinderen van haar overleden man met Pasen bij haar op bezoek kwamen. Maar toen bleek dat ze vooral kwamen om spullen van hun vader op te halen, maakte haar blijdschap plaats voor verbittering. Moet ze deze stiefkinderen de volgende keer weer ontvangen?

„Als meisje van twintig ben ik verloofd geweest. Toen mijn verloofde na een jaar voor een ander koos, dacht ik dat er nooit meer een nieuwe liefde op mijn pad zou komen en stortte ik me op mijn werk in de wijkverpleging.

Wat ik nooit had verwacht, gebeurde later toch: ik kreeg een relatie met een man die ik verzorgde. Omdat hij nog niet zo lang weduwnaar was, vreesde hij dat zijn kinderen moeite zouden hebben met zijn nieuwe liefde. Daarom hielden we onze relatie eerst verborgen. Gelukkig heeft hij zijn zoons en dochter snel daarna over ons verteld, want stiekem gedoe is niks voor mij. We zijn getrouwd en hadden het goed samen. Ik hoopte dat zijn kinderen blij voor hun vader zouden zijn dat hij niet langer alleen was, maar erg enthousiast waren ze niet. Ik merkte dat ze me als een indringer zagen en ze lieten me onomwonden weten dat ik niet moest denken dat ik hun moeder ooit zou kunnen vervangen.

Ik heb levenservaring genoeg om te weten dat ik dat niet eens moet proberen, maar hoopte toch een band met zijn kinderen op te kunnen bouwen. En eerlijk gezegd dacht ik dat dat na tien jaar een beetje was gelukt. Ze kwamen regelmatig langs, waarbij ik ze steeds een gastvrij onthaal gaf en me verder op de achtergrond hield. Omdat mijn man een broze gezondheid had, was zijn overlijden vorig jaar niet onverwacht. Maar ik was wel verslagen, toen ik besefte dat ik alleen verder moest. Dat ik in dat rouwproces steun kreeg van zijn kinderen, troostte me.

Daarom viel het me zwaar dat ik hen na de uitvaart nauwelijks meer zag. Het tij leek gelukkig te keren toen een van de zonen belde dat hij met zijn broer op bezoek wilde komen, met Pasen. Ik haalde wat lekkers in huis en zette bloemen op tafel om de visite te verwelkomen, Maar hun bezoek was van korte duur. Haastig dronken ze hun koffie op, waarna ze vertelden dat ze vooral kwamen om papieren en boeken van hun vader op te halen. Ik was zo overdonderd dat ik ze hun gang maar liet gaan, maar heb hier achteraf een naar gevoel over. Niet alleen omdat ze het kantoortje overhoop hebben gehaald en er een rommeltje van maakten, maar vooral omdat ze hiermee lieten zien dat ze eigenlijk totaal geen belangstelling voor me hebben.

Bij hun vertrek zeiden ze dat ze begin mei weer vrij hebben en dat ze dan met hun zus bij me langs willen komen. Daar zouden ze nog over bellen. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen en zei dus maar niets. Maar inmiddels twijfel of ik ze dan moet ontvangen. Want wat heb ik eraan als ze alleen maar voor hun erfenis komen en niet voor mij? Is het niet beter als ik ze helemaal niet meer zie?”