Premium

Collega’s zien me als een soort ombudsman voor allerlei klein leed | column

Sommige columnisten die over hun werk als arts schrijven, kiezen ervoor om hun stukjes strikt anoniem te publiceren. Geen naam, geen associatie met een bepaald ziekenhuis en geen foto waardoor lezers hen op internet, in de stad of op het werk kunnen herkennen. Dat heeft nadelen.

Ik ben wel gesteld op de ongemakkelijke gesprekjes met onbekenden in de supermarkt of de vriendelijke berichtjes die mensen mij sturen op Facebook. Kritiek krijg ik zelden, maar levert meestal ook een goed verhaal op. Toch heb ik soms spijt dat ik niet de anonimiteit heb gekozen. De reden? Niet de willekeurige lezers. Ook niet mijn patiënten. Mijn verlangen naar een onopgemerkt bestaan komt door mijn collega’s.