Anita Kossen heeft op haar dijbeen een herinnering voor het leven | Om het Lijf

© Foto Erna Faust

Anita Kossen (50) nam 25 jaar geleden met het Nederlands softbalteam deel aan de Olympische Spelen van Atlanta. Nadat de ploeg zich gekwalificeerd had maakte Anita met haar teamgenotes de mooiste reizen. Hoewel nog niet definitief uitverkoren voor de selectie, liet ze als voorschot een tatoeage zetten. Een herinnering voor het leven.

Ze softbalde jaren in de hoofdklasse bij Terrasvogels in Santpoort-Zuid. „Op een gegeven moment ben ik gevraagd voor het Nederlands team. Geweldig natuurlijk, een aantal clubgenotes speelde er ook. Toen softbal in 1996 op het olympisch programma stond, moesten we ons zien te plaatsen. Dat lukte. We wonnen alle kwalificatiewedstrijden. De dag dat we ons geplaatst hadden, hebben we met z’n allen ’s nachts op de thuisplaat geslapen. Met een paar teamgenotes hebben we meteen de olympische ringen laten zetten. Ik op mijn heup. We wisten niet eens of we het jaar daarna geselecteerd zouden worden, haha. We gingen er vanuit dat we bij de olympische selectie zouden zitten, want daar hadden we al die jaren voor getraind. Het allermooist was dat we ons voor de Spelen kwalificeerden in Haarlem. Waar onze ouders, vrienden en kennissen bij waren.”

„In de voorbereidingen naar Atlanta hebben we heel veel getraind en gespeeld. We zijn zeker tachtig dagen van huis geweest en maakten de mooiste reizen. Alles werd vergoed door NOC*NSF. We waren bloedserieus met onze sport bezig. In Amerika is softbal een grote sport voor vrouwen. Staan er in Nederland hooguit een paar honderd mensen te kijken, daar keken elke wedstrijd zeker tienduizend toeschouwers. Het was bizar om voor zoveel mensen te spelen. Mijn positie was midvelder. Mijn maatje in het outfield, Marjolein de Jong, en ik konden elkaar nauwelijks verstaan. Dat hadden we nog nooit meegemaakt.”

„Bij de opening van de Spelen stonden filmsterren Bruce Willis en Demi Moore recht tegenover ons en fotografeerden Marjolein en mij. Demi Moore moet dus ergens een foto van Marjolein en mij hebben liggen, best een geinig idee. We sliepen niet in het olympisch dorp, maar we verbleven en speelden in Columbus, op anderhalf uur van Atlanta. Er deden acht landen mee en wij eindigden als zevende. Niet bijster hoog, maar we zijn niet compleet weggespeeld. Soms verloren we nipt met 1-0 in de verlenging. Als kikkerlandje waren we er mooi wel als enige Europese ploeg bij. Toen we uitgespeeld waren, sliepen we in het olympisch dorp. We zijn toen naar elke wedstrijd waar Nederland nog in de race was voor medailles wezen kijken. Dat was ongelofelijk genieten.”

„Mijn tattoo heb ik onlangs laten ’verversen’. Hij begon wat te vervagen. Ik heb er een Nederlandse vlag onder laten zetten. Ik krijg er veel reacties en vragen op. Mijn kinderen vinden het heel bijzonder. Ook op scholen heb ik erover verteld. Die leerlingen vinden dat te gek. Handschoen mee, mijn ervaring delen en proberen ze enthousiast te maken voor de sport.”

Wat heb jij Om het Lijf?

Mail naar vrij@mediahuis.nl