Verslaggever Cees van Hoore spoorde de ontsnapte oorlogsmisdadiger Klaas Carel Faber op in Duitsland. ’Het komt een beetje neer op het aan het schrikken maken van een opa’

Cees van Hoore
© United Photos

Cees van Hoore spoorde in 2003 als verslaggever van deze krant de ontsnapte oorlogsmisdadiger Klaas Carel Faber, 81 destijds, op in Ingolstadt, vlak boven München. Hij postte bij zijn huis met de Duitse fotograaf Bernt Eberle, die Faber vastlegde terwijl hij met zijn vrouw terugkeerde van boodschappen doen.

Ze reden in een rode Audi, van het merk waarvoor Faber voor zijn pensioen werkte in de fabriek in Ingolstadt. Op aanbellen werd niet gereageerd en de telefoon bleek afgesloten. Bellen via een buurman leidde tot de uitroep ’Ik ken die lui uit Holland, ik wil niks met ze te maken hebben’.Van Hoore schreef: ’Een Nederlandse oorlogsmisdadiger opzoeken in Duitsland: dat komt een beetje neer op het aan het schrikken maken van een opa die zich in niets lijkt te onderscheiden van miljoenen andere opa’s in de wereld. Een wat laffe klus, die soms meewarig stemt, waarbij een stem van binnen soms zegt: „Kun je wel, klootzak, tegen zo’n oude man!” Maar aan de andere kant: de nabestaanden van de slachtoffers die Faber heeft gemaakt als lid van onder meer de Waffen-SS, krijgen ook geen rust.’

Lees ook: Regels zijn regels, ook als ze van Hitler komen. Duitsland trad niet op tegen ontsnapte Haarlemse oorlogsmisdadiger Faber vanwege oude nazi-wetgeving

De argumentatie van de Duitse hoge justitieambtenaren uit 2002 die Jan de Roos boven water haalde, verbaast Van Hoore inhoudelijk niets. „In mijn research, onder meer samen met Arnold Karskens voor ons boek ’Voor verraders zou geen plaats zijn’, stuitte ik doorlopend op voorbeelden van Duitse tegenwerking. Rechercheur Erasmus, die in 1953 in Duitsland was om de ontsnapte oorlogsmisdadigers te helpen opsporen, klaagde dat 95 procent van de justitiefunctionarissen zich ’lotsverbonden’ voelde met de ontsnapten. Sommigen gaven openlijk toe niet achteraf afgerekend te willen worden voor het vervolgen van oorlogsmisdadigers, omdat die, beschouwd als Duitsers, toch amnestie zouden krijgen. Dat afrekenen zou door hun meerderen gebeuren, vooraanstaande nazi’s die na de oorlog steeds hogere functies bij justitie en politie waren gaan bekleden. Uit De Roos’ stuk wordt ook duidelijk dat er door onze regering over werd gezwegen. Knappe vondst van hem.’’

Bij een later bezoek van Van Hoore aan Faber een paar maanden voor diens dood in mei 2012 ging het er minder kalm aan toe dan in 2003. „Ik heb me bij het ziekenhuis in Ingolstadt voorgesteld als een vriend van Faber en zo zijn kamernummer gekregen. Daar heb ik Eberle foto’s laten maken van Faber op zijn ziekbed. Je ziet hem op die foto’s slaan naar de fotograaf.”

Lees ook: Ik verslik me bijna in mijn koffie als ik dit allemaal lees. Beroept het moderne Duitsland zich op een decreet van Adolf Hitler? De speurtocht van historicus Jan de Roos naar oorlogsmisdadiger Carel Faber