Premium

Niksige momentjes bij de koffieautomaat blijken van levensbelang | column

Hij was er niet. We zaten met z’n allen te wachten. Er stond een repetitie via Zoom gepland. Heel efficiënt, in precies een uurtje zouden we alles wel kunnen doen. Een van de acteurs kregen we niet te pakken. Dan maar zonder hem.

Voor velen is de vorm waarin we ons werk uitvoeren er het afgelopen jaar compleet anders uit komen te zien. Natuurlijk zijn er legio mensen bij wie alles vrijwel gewoon door is gegaan, zoals voor caissières, maatschappelijk werkers, vuilnismannen. Maar velen hebben grotendeels hun werk achter een scherm moeten voortzetten. Zoals mijn goede vriend J. die docent is aan de universiteit en al anderhalf jaar vanuit zijn woonkamer tegen digitale koppies aan zit te praten. Hij zei: „soms denk ik dat ik niet eens meer besta, alsof ik in een digitale realiteit leef.” Hij woont alleen. Hij staat alleen op, zet een kopje koffie, en houdt vervolgens acht uur lang vergaderingen, om aan het einde van de dag de computer af te sluiten, soms dagen achtereen zonder iemand in het echt te hebben gezien.

Net binnen