Premium

Recensie: Ook in Haarlemse Patronaat zingt Duncan Laurence hoog en zuiver [video]

Recensie: Ook in Haarlemse Patronaat zingt Duncan Laurence hoog en zuiver [video]

Haarlem Het aanbod op de ’merch-tafel’, het artiestenwinkeltje in de foyer van het Patronaat, afgelopen zaterdag bij het concert van Duncan Laurence, was veelzeggend. Een katoenen tas met de naam van de zanger en één plaatje: Een ’old style’ 7” vinylsingletje met op beide zijden een versie van zijn Eurovisiesongfestival succes ’Arcade’.

Het optreden van de nu vijfentwintigjarige Duncan de Moor, zoals zijn paspoortnaam luidt, in de grote Patronaatzaal was ruim vóór de zomer al uitverkocht op basis van één liedje dat de wereld van hem kende. Hèt liedje.

Pas anderhalve week geleden verscheen er een tweede nummer, ’Love don’t hate it’, dat zuinigjes op een zevenendertigste plaats de Top-40 binnenkwam. Een klapper als ’Arcade’ gaat dat niet worden.

Het publiek van Duncan Laurence bestond in Haarlem vooral uit jonge vrouwen en tienermeisjes. Die kregen feitelijk een andere Duncan te zien dan mei jongstleden op de televisiebeelden uit Tel Aviv.

Recensie: Ook in Haarlemse Patronaat zingt Duncan Laurence hoog en zuiver [video]
Duncan Laurence en gitariste in het Haarlemse Patronaat
© Foto United Photos/Toussaint Kluiters

Toen was hij nog de jongen achter de piano die met een sober liedje zich opvallend onderscheidde van alle kermis en verkleedpartijen-hoempa die het Eurovisie Songfestival geworden is. Dat maakte hem sympathiek.

Inmiddels zijn er bakens verzet. Wouter Hardy, de Rotterdamse producer met wie hij ’Arcade’ maakte – het liedje dat in ieders hoofd bleef kleven door dat aanstekelijke regeltje ’Loving you is a losing game’ - is ingeruild voor een handvol Amerikaanse songschrijvers.

Met hen zette hij het repertoire voor zijn pas volgend jaar te verschijnen debuutalbum en de huidige tournee in elkaar. Piano spelen doet hij ook niet meer. Hij laat zich begeleiden door twee klavierspelers, een hard beukende drummer en een gitariste.

Gebleven is zijn stemgeluid, zijn sterkste troef. Hij zingt ook in het Patronaat het volle uur loepzuiver, tot in de hoogste falset.

En met veel gevoel voor drama. Daarmee oogst hij zijn applaus, niet met de liedjes zelf. De nieuwe nummers zijn stuk voor stuk inwisselbare niemendalletjes. Een wijs man zei ooit: Eén keer drama is emotie, twee keer drama is veel emotie en drie keer drama wordt melodrama. Bij Duncan Laurence is het een dozijn keer raak.

Concert:

Gezien zaterdag 2 november, Patronaat, Haarlem (Uitverkocht)