Premium

Val van de Muur: Helderse ’Mauerspecht’ verdiende dik aan de brokken

Val van de Muur: Helderse ’Mauerspecht’ verdiende dik aan de brokken
Frits de Wit in 1989 aan het werk bij de Muur.
© Collectie Frits de Wit
Den Helder

Frits de Wit is nu 77 jaar en hij herbeleeft al zijn avonturen uit 1989 vanwege de belangstelling in de media voor de dertigste verjaardag van de val van de Muur. Hij ontpopte zich als authentieke Nederlandse ’Mauerspecht’ want hij heeft twaalf zaterdagen staan hakken op de Muur. De brokstukken verkocht hij. ,,Duizenden guldens mee verdiend.’’

De Wit was leraar, had een dansschool en heeft in zijn leven een reclamebureau opgezet. „Vandaar dat ik wel wist wat ik met die brokken Muur moest doen.” Hij voorzag ze van zelf gefabriceerde echtheidscertificaten, iets verkleinde Oost-Duitse bankbiljetten en een foto van hem, hakkend op de Muur. „Ik liet die bankbiljetten in Den Helder drukken en ben vast de enige Nederlander die dat deed met die paarse en groene briefjes.”

Val van de Muur: Helderse ’Mauerspecht’ verdiende dik aan de brokken
Het door Frits de Wit op basis van een bankbiljet gemaakte echtheidscertificaat.
© Delano Weltevreden

Zijn avonturen begonnen op vrijdag 9 november 1989, toen hij op de radio hoorde dat de Muur open was. „Ik reed via Ingolstadt en Helmstedt naar Berlijn. De grens bij Helmstedt kostte een uur.” Daarna hobbelde het verder 41 kilometer in de file met grondmist over een twee-keer-tweebaans betonweg.

„Van de DDR West-Berlijn binnenkomen kostte weer een uur. Hier was nog niks te merken van veranderde omstandigheden.” Hij sliep een paar uur in de auto en reed door naar de Kurfürstendam, waar een massa mensen op de been was. „Ze liepen vier rijen dik over de trottoirs en deze mensenmassa voerde mij in alle euforie mee. Ik heb tot een uur of vijf meegefeest met voornamelijk mannen met Ossi-petjes op en flessen bier in de hand. Menigeen was zo ladderzat dat ze afgevoerd moesten worden.”

Amerikaan

Het werd rond vijf uur al donker en nog had De Wit geen Muur gezien. Hij vroeg meermaals de weg en kwam er na een klein uur lopen bij aan. „De laatste 500 meter was in duisternis gehuld. Ik hoorde geklop. Dat bleek de eerste ’Mauerspecht’ te zijn.” Het was een Amerikaan die rugzakken volgeladen had met stenen uit de Muur. Hij was als militair in Duitsland gelegerd geweest en naar Berlijn gevlogen om souvenirs uit de Muur te hakken.

De Wit bood voor een paar stukken steen aan taxichauffeur voor hem te spelen. De mannen spraken nadat De Wit hem had afgeleverd af, elkaar een week later opnieuw te treffen. De Wit zou hem afhalen van vliegveld Tempelhof om samen de Muur te lijf te gaan. Zaterdagnacht en zondag reed hij terug naar Den Helder, met de broodnodige rustpauzes.

Val van de Muur: Helderse ’Mauerspecht’ verdiende dik aan de brokken
In de rij om de 100 DM ’Begrüssungsgeld’ op te halen.
© Frits de Wit

„Ik ben twaalf keer naar Berlijn gereden. Na het vijfde lesuur op vrijdag stapte ik in Den Helder in de auto en reed er in één ruk heen. Slapen in de auto op de Ku-damm, je even opfrissen bij de McDonald’s en hup aan het werk.” Met de Amerikaan reed hij via Checkpoint Charlie naar Oost-Berlijn. „Daar heerste een totaal andere sfeer. We hebben staan hakken van twee tot tegen zessen. Er waren maximaal tien Mauerspechten aanwezig, die grote stenen voor 5 D-mark per stuk verkochten. Ik heb er ook de weken die volgden elke zaterdag staan hakken. Allerlei nationaliteiten kwamen per bus een kijkje nemen en kochten.”

De Muur bleek een goudmijn, alhoewel niet alles vlekkeloos ging. „We hebben nog flinke bonje gehad met de Vopo’s die de Muur bewaakten. Bij het bikken probeerde ik tot aan het betonijzer te komen. Op een bepaald moment bikte ik een gat in de muur. Ik wilde daar doorheen kijken. Opeens stak een militair de loop van zijn geweer door het gat. Ik ben me een ongeluk geschrokken.”

De stukken steen werden meteen verkocht. „Met het echtheidscertificaat.” Aan Berlijn was nog meer te verdienen, ontdekte De Wit. Hij organiseerde na de val van de Muur een aantal busreizen. „We gingen naar Oost-Berlijn, daar gaf een dame die ik moest inhuren een rondleiding, en deden daarna West-Berlijn aan. Na afloop zouden we elkaar nog ergens treffen en dan zei ik: ’u krijgt straks nog wat van mij’.” Dan trok De Wit een fiets achter het luik in de bus vandaan en ging hij met werkpak en gereedschap op zoek naar een stuk Muur, waar hij als doorgewinterde Mauerspecht voor de buspassagiers brokken vanaf bikte. „Je had hun gezichten moeten zien.”

Val van de Muur: Helderse ’Mauerspecht’ verdiende dik aan de brokken
Het door Frits de Wit nog gekoesterde stuk Muur.
© Delano Weltevreden

De Wit heeft nog een stuk steen over, een vuistgroot stuk (de steen bewaart hij in een donker washandje). „Steeds als ik wat lees, zie of hoor over de val van de muur, komen die herinneringen aan die periode terug. Het was een prachtige tijd.”

Lees hier het commentaar van de krant.

Lees ook de andere verhalen van lezers over de Val van de Muur

De belevenissen van Els Floris en Jos Lap uit Wormer: ’Met je neus bovenop de historie’

De trip die Annelies en Marcel van Gestel uit Leiden maakten: ’We kregen de gewisselde marken niet op’

Het bijzondere verhaal van Henk Maurits uit Haarlem: ’De pensionhoudster sliep zelf op een matras in de badkuip’

Over Leiderdorper Tiddo Bresters die met zijn autoclub ’erbij was’: ’De vrolijkste file ooit’ op de Transit Autobahn’