Premium

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]

Moskou

Het is bewolkt in Moskou, het zijn grijze dagen. De najaarszon is weg en de mooie witte sneeuw moet nog komen.

Het weer is eigenlijk een beetje zoals de gemoedstoestand van Guus Til. In augustus ging hij van AZ naar Spartak Moskou, waar hij na een goede start nu in een dip zit. Hij is al enkele weken bankzitter.

„Ja, het is lastig”, zegt Til. „Ik ben het totaal niet meer gewend om op de bank te zitten. Bij AZ speelde ik de laatste twee jaar alles. Nu zit ik op de bank, terwijl ik voor veel geld gehaald ben. Dat is niet wat je wilt. Ik ben hier niet gekomen om te genieten van Moskou, maar om te voetballen.”

Of hij last heeft van het etiket ’duurste aankoop ooit van Spartak Moskou’? „Nee, of ik nou achttien miljoen heb gekost of dat ik hier gratis gekomen ben: ik wil gewoon spelen en belangrijk zijn. Dus die druk voel ik niet zo. Discussies krijg ik ook niet mee, omdat ik de taal niet spreek. Ik zie weleens wat voorbijkomen op social media. Als ik dan het getalletje 18 erbij zien staan, weet ik genoeg. Dan vinden ze dat ik te weinig presteer voor iemand die voor dat bedrag gehaald is.”

(tekst gaat verder na de foto)

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]
De man met rugnummer 8 van Spartak Moskou bij zijn presentatie, begin augustus, in het stadion van de club.
© Foto Spartak Moskou

Rode Plein

„Weet je trouwens wat ze hebben gedaan met de man die deze kathedraal heeft ontworpen? Zijn ogen uitgestoken!”, zegt Til, na een half uurtje lopen aangekomen op het Rode Plein. „De tsaar wilde voorkomen dat die architect een nog mooier gebouw zou maken voor iemand anders. Ongelooflijk, hè, wat macht met mensen kan doen.”

Wandelend door Moskou met Guus Til (21) gaat het niet alleen maar over voetbal, diepgaande middenvelders, druk zetten en 5-3-2 of 4-3-3. „Die Poesjkin is hier wel de grote man, hè?”, zegt hij als er weer ergens iets is vernoemd naar de Russische schrijver uit de 19e eeuw. „Stalin is trouwens ook nog een held voor heel veel mensen. ”

Vanuit zijn appartement, hartje Moskou, is het dus te lopen naar het Rode Plein. Vooral in de avond vindt ie de stad mooi, met al die verlichte gebouwen. „Die Sovjetgebouwen zijn niet zo mijn smaak – het is allemaal ’hoe groter, hoe beter’ – maar indrukwekkend zijn ze wel.”

Chauffeur

Het was hem afgeraden in het centrum van Moskou te gaan wonen, vanwege de enorme verkeersdrukte. Toch is Til blij dat hij zo centraal woont. „Als ik bezoek uit Nederland heb, wil ik wel dat ze gemakkelijk even de stad in kunnen.” De rit naar de trainingen blijkt bovendien mee te vallen. In een half uur rijdt Sasja, zijn chauffeur, hem er dagelijks naar toe. Spelers van Spartak hebben de beschikking over een eigen chauffeur.

(tekst gaat verder na de foto)

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]
Een bal in de fanshop van Spartak Moskou.
© Foto Theo Brinkman

De avond ervoor heeft Til thuis gekeken naar AZ-Emmen (3-0). Weer een gemakkelijke overwinning van ’zijn’ club. Een beetje bitter is het wel. AZ staat volop in de schijnwerpers, wordt door iedereen geprezen, staat tweede in de eredivisie en maakt in Europa goede kans te gaan overwinteren. Over Guus Til, vorig seizoen aanvoerder én clubtopscorer van AZ, heeft niemand het meer. Het favoriete ’I love Guus Til’ I die’ is bij supporters ingeruild voor liefdesverklaringen aan de nieuwe helden: Calvin Stengs en Myron Boadu vooral.

Of hij spijt heeft dat hij in augustus van AZ naar Spartak Moskou is gegaan? „Nee, geen spijt”, zegt Til, aan de koffie in het restaurant van het Tsjaikovski Concertgebouw. „Maar ik ben wel jaloers”, zegt hij er lachend achteraan. „Jaloers, omdat ze ontzettend goed voetbal spelen. Het is prachtig om te zien hoe ze het doen. Ik app ze altijd even. Voor de wedstrijd wens ik ze succes en na de wedstrijd feliciteer ik ze. Ik ben echt trots op die jongens.”

Vorig jaar nog zei je dat je graag deel wilde uitmaken van het AZ dat de stap naar de top zou gaan maken. Nu maken zij die stap en ben jij net vertrokken.

„Ja, zo kan het gaan in voetbal. Toen de belangstelling van Spartak kwam, ben ik de dingen gaan afwegen. Op alle vlakken was het eigenlijk een stap vooruit. AZ was nog geen topploeg en als club vrij klein vergeleken met Spartak. Deze club heeft in heel Rusland de grootste aanhang. Europees gezien stond Spartak er eigenlijk ook beter voor. En financieel was het natuurlijk ook enorm veel beter. Ik zag het als een win-win situatie, het was top om hierheen te gaan. Tuurlijk, AZ is familie voor me, ik ben er opgegroeid. Maar je moet ook bedenken: AZ was zó vertrouwd, dat ik eigenlijk geen manier meer zag om mezelf te bewijzen. Ik wist dat ik zou spelen. Het spannende was er een beetje vanaf. Ik dacht soms ’misschien ben ik toe aan iets nieuws’ en ik wilde kijken hoe het is om te spelen bij een club waar de druk er voor mij elke week op staat.”

Als je nu AZ ziet en jouw eigen situatie hier in Moskou ziet, was het dan niet beter geweest om langer te wachten?

„Ik snap dat mensen dat nu misschien denken. Maar zo werkt het niet. Het had ook andersom geweest kunnen zijn. Misschien was ik dit seizoen bij AZ wel op de bank terechtgekomen of had ik een blessure opgelopen. Dan had ik mezelf voor mijn kop geslagen dat ik niet naar Spartak was gegaan. Het is keuzes maken. Voetbal is de meest onvoorspelbare business die er is. Er kan van alles gebeuren, ook dingen waar je geen invloed op hebt.”

(tekst gaat verder na de foto)

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]
Juichend na zijn winnende doelpunt tegen Krylia Sovetov Samara in augustus.
© Foto Spartak Moskou

Zijn start in augustus was goed. Bij zijn debuut gaf hij twee assists en twee weken later schoot hij Spartak naar de overwinning (1-2) in Samara. „We wonnen ook nog de derby tegen CSKA, maar daarna ging het bergafwaarts. We verloren een paar keer op rij, mede door wat blessures van belangrijke spelers.”

Na vier nederlagen op rij werd eind september de trainer ontslagen. Zijn opvolger Domenico Tedesco (ex-Schalke’04) hanteert een andere speelwijze en zette Til op de bank. In zes wedstrijden stond Til nog slechts twee keer in de basis – en juist toen werd er níet gewonnen. Voorlopig zit hij dus nog wel even op de bank, verwacht Til, want zonder hem waren de resultaten beter. „Het is moeilijk. We spelen 5-3-2 en daar moet ik heel erg aan wennen.”

(tekst gaat verder na de foto)

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]
In actie voor Spartak Moskou.
© Foto Spartak Moskou

’Het is net Chinees’

Hij geeft toe: hij moet op dit moment aan álles wennen.

„Ik heb het wel onderschat. Tien procent van de mensen spreekt Engels, en die tien procent zit over het algemeen niet in een voetbalstadion. Het is dus lastig. Russisch probeer ik wel op te pakken, maar het is net Chinees.”

Cultuurclash

Hij heeft het over een cultuurclash. De taal, de stad, de competitie: de overgang is groot. In Amsterdam had hij alles op loop- of fietsafstand. Hier moest hij zijn werkvergunning halen, ’een half uurtje werk’, dacht Til, die vervolgens drie uur in de auto zat om ergens aan de rand van Moskou het papiertje te krijgen. Of neem zijn eerste wedstrijd: uit tegen Achmat Grozny in Tsjetsjenië, waar een korte broek dragen in het hotel verboden is en waar overal in de stad het portret van leider Ramzan Kadyrov te zien is.

(tekst gaat verder na de foto)

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]
In actie voor Spartak Moskou.
© Foto Spartak Moskou

Hij mist Amsterdam, hij mist familie en vrienden, daar hoeft ie niet moeilijk over te doen. Vorig jaar noemde hij zichzelf nog ’een mensenmens’, iemand die moeilijk alleen kan zijn. Juist dat is hij nu in Moskou, al heeft hij wel wat bezoek uit Nederland gehad en is hij in de stad op weg geholpen door Pjotr en Tom Sauer, de zonen van ondernemer Derk Sauer.

Interlandperiodes

De interlandperiodes zijn welkome onderbrekingen. Ze leveren hem enkele vrije dagen op. Voor Jong Oranje is hij immers te oud en bij Oranje is hij niet meer in beeld geweest sinds zijn debuut, anderhalf jaar geleden. De vrije dagen, meestal drie of vier, gebruikt hij om naar Nederland te vliegen of naar Kopenhagen, waar zijn vriendin een half jaar woont voor haar studie ’interior design’. „Die dagen zijn mentale opstekers voor me. Het is ook doodzonde dat we geen Europa League spelen. Dan hadden we meer wedstrijden gespeeld en dan zou ik ook wat vaker ’thuiskomen’ in West-Europa, zeg maar.”

Spartak werd in de laatste voorronde uitgeschakeld door Sporting Braga – de sterkste tegenstander die kon worden getroffen. Til mocht in die wedstrijden nog niet meedoen omdat hij met AZ al in de voorronde had gespeeld.

(tekst gaat verder na de foto)

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]

Achter de gulle lach van Til die zo vaak in de media te zien is, gaat een denker schuil. Thuis gaat hij vaak ’in de denkstand’, zei hij vorig jaar al eens.

Je zult dus nu wel weer veel in die denkstand zitten?

„Het is niet zo dat ik hier ongelukkig ben, hoor, absoluut niet. Ik ben best wel happy. Het moeilijkste is gewoon dat ik nu niet speel. Ik ben iemand die daar dan veel over na gaat denken, zo zit ik in elkaar. Bij mij is het glas ook altijd halfleeg. Dat is voor je mentale gesteldheid, je levensgeluk, niet altijd goed. Wat bij mij nu gaat knagen is het gevoel dat iemand me niet goed genoeg vindt. Als je op de bank zit, vinden ze je kennelijk niet goed genoeg, toch? Daar zit ik dan mee en ga ik over nadenken.”

Tot welke antwoorden kom je?

„Dat ik moet sleutelen aan mezelf om me aan te passen aan de speelwijze. In Rusland is het gebruikelijk om in te zakken, maar ik ben als speler heel gretig en als we de bal verliezen, wil ik hem zo snel mogelijk terug hebben. Ik ben dan de eerste die gaat jagen. Dat zit erin bij mij. Moet juist niet. Dat wordt gezien als ’uit de organisatie lopen’.”

„Ik vind het verschrikkelijk om als ploeg achter de bal aan te rennen. Die laatste twintig minuten tegen Ajax, bijvoorbeeld, dat waren de vervelendste minuten uit mijn carrière. Loop je twintig minuten achter de bal aan, zonder hem één keer te raken. Dat je denkt ’hiervoor ben ik niet gaan voetballen!”’

Dus je moet een speler worden die er vrede mee heeft dat hij wat vaker de bal niet heeft?

„Precies. Ja, dat is het.”

Je bent in het echte voetbal terechtgekomen.

„Dat kun je wel zeggen. Dat is ook weer mooi. Daar leer je ook van.”

Bovendien is dit juist de uitdaging die je zocht, want bij AZ werd alles te vanzelfsprekend. Toch?

„Dat is ook zo. Ik denk ook dat de jongens die nu bij AZ spelen het ook lastig gaan krijgen als ze komende zomer naar het buitenland gaan. Zoals ze bij AZ spelen, spelen ze in het buitenland bijna niet. Ja, misschien teams als Liverpool of Manchester City, die hebben dezelfde visie van spelen, maar je gaat natuurlijk niet van AZ naar Liverpool of Manchester City. Als je heel erg mazzel hebt, kom je bij een club als Spurs, zoals Vincent Janssen. Maar ja, zie daar maar eens aan spelen te komen. Als je naar het buitenland gaat, komt je toch vaak bij clubs die heel ander voetbal spelen.”

Waren er geen opties in andere landen voor je?

„Nee, ik was te duur. Clubs uit de Bundesliga bijvoorbeeld zouden geen achttien miljoen voor mij neerleggen. Dat zouden ze nooit doen.”

Wat gaat je er bovenop helpen hier?

„Speelminuten. Ik moet gaan spelen, dat is het belangrijkste medicijn. En een sociaal leven hier opbouwen, zodat het niet 24/7 om voetbal draait. ”

Eenmaal weer buiten moet hij af en toe bijna schreeuwen om boven de herrie van het langsrazende verkeer in het centrum van Moskou uit te komen. „Ik moet trouwens nog wel even boodschappen doen. Eten voor vanavond, wat flessen water. En wc-papier moet ik niet vergeten.”

Guus Til in Moskou: ’Spijt? Nee, geen spijt. Maar ik ben wel jaloers’ [video]
Tijdens het boodschappen doen in de supermarkt wil een Russische fan op de foto met Til.
© Foto Theo Brinkman

Net binnen