Premium

Schaatsers in actie voor Ricardo de Wit uit Cruquius, die beide nieren verliest en dwarslaesie oploopt door gescheurde buikaorta

Schaatsers in actie voor Ricardo de Wit uit Cruquius, die beide nieren verliest en dwarslaesie oploopt door gescheurde buikaorta
Ricardo de Wit met zijn kat Diego. ,,De ene dag is makkelijker dan de andere.’’
© Foto United Photos/Paul Vreeker
Cruquius

Op de avond van vrijdag 7 november 2014 verandert het leven van de toen 30 jaar oude Ricardo de Wit uit Cruquius voorgoed. Terwijl hij iets staat in te schenken aan het aanrecht en zich klaarmaakt om aan zijn nachtdienst bij de bevrachting op Schiphol te beginnen, klapt hij uit het niets tegen de grond. Wat hij dan niet kan bevroeden, is dat hij nooit meer zou opstaan.

De fatale dag en de gebeurtenissen erna zijn een mistige herinnering voor De Wit. ,,Ik had vreselijk veel pijn, vooral in mijn rug, en schreeuwde het uit. Twee weekendartsen kwamen langs, maar die konden het niet verklaren. Ze dachten aan een spier. Ik kreeg morfine en ze zijn weer vertrokken.’’

Als vader Frans de Wit de volgende ochtend zijn zoon bezoekt en hem nauwelijks bij kennis en half in bed en half op de grond aantreft, wordt pas echt alarm geslagen. De Wit wordt naar het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp gebracht, waar ze er ook niet meteen uitkomen. Pas na een scan wordt duidelijk wat er aan de hand is: zijn buikaorta is gescheurd. ,,De meeste mensen die dit overkomt, zijn binnen vijf minuten dood. Waarom ik zelfs na een nacht nog leefde, is voor iedereen een raadsel. Ze hebben me met tweehonderd kilometer per uur naar het VUmc in Amsterdam gebracht. Daar belandde ik meteen op de operatietafel.’’

Afscheid

Voordat de operatie begint, moeten zijn ouders afscheid van hem nemen. De kans dat hun zoon het redt, wordt op drie procent ingeschat. Dat wonder geschiedt. Ricardo de Wit ligt acht weken in een kunstmatige coma en verblijft daarna nog ongeveer een jaar op de intensive care, maar hij leeft. Voor de operatie wordt ook verteld dat áls hij het redt, de kans op een dwarslaesie twintig procent is. ,,Drie procent kans om te blijven leven, twintig procent kans om verlamd te raken - ik pakte ze allebei.’’

Het besef dat hij nooit meer zal kunnen lopen, komt eigenlijk pas in 2016 - tijdens een veertien maanden durende revalidatie in Heliomare - goed bij hem binnen. ,,Ik heb 2015 niet echt bewust meegemaakt. Als ik een foto van mezelf zie, zie ik een man met allerlei slangen, infusen en draden aan zijn lijf. Ik lag aan de beademing en kon dus niet praten. En schrijven ook niet, want ik kon nog geen pen vasthouden, zo ziek en zwak was ik.’’

Doordat zijn organen door de aderbreuk langere tijd te weinig zuurstof kregen, is de schade in De Wits lichaam enorm. Behalve dat zijn onderlichaam volledig verlamd raakt, verliest hij ook zijn beide nieren. Ricardo de Wit moet daarom drie keer in de week naar het VUmc om te dialyseren. ,,Dinsdag, donderdag en zondag lig ik vier uur aan dat apparaat. Met reizen en alles erbij ben ik er zes uur mee zoet. Mijn werk is dialyse geworden, zeg ik altijd als iemand vraagt of ik nog iets doe voor de kost. Vrijdag en zaterdag hoef ik niet. Dat is mijn weekend.’’

Behalve dat het dialyseren tijdrovend is, is het ook hard werken. ,,Zo ziet het er niet uit, want je ligt erbij. Maar je hart moet veertien keer per sessie al het bloed uit je lichaam door dat apparaat pompen. Dat is topsport. Te vergelijken met een marathon lopen. Ik ben na afloop altijd helemaal verrot.’’

Overhoop

Ricardo de Wits leven is compleet op z’n kop gezet door het aneurysma, waarvoor overigens ook na talloze onderzoeken geen oorzaak valt aan te wijzen. ,,Geen ziekte, geen erfelijke kwestie, niets van dat alles. Ik was tot dit me overkwam nooit ziek. Was!’’

Behalve het onherroepelijke ritme van dagdelen waarin hij aan een kunstnier moet liggen, is hij ook afhankelijk van thuishulp die hem moet helpen bij het opstaan en het naar bed gaan. ,,Om half elf ’s avonds staat die voor de deur. Elke dag. Vrijdag had ik een stel vrienden op bezoek en het was beregezellig. Maar om half elf was het uit met de pret: Ricardo moest naar bedje toe.’’

Aanvaarden doet De Wit zijn handicap niet, noch accepteren. ,,Ik moet het een plek geven, zoals dat zo fraai heet. Dat gaat de ene dag makkelijker dan de andere. Ik doe ook wel leuke dingen, hoor. Ik ga regelmatig uit eten, met vrienden, met mijn ouders of mijn vriendin. Verder ben ik bezig om een soort elektrische brommer te krijgen die ik aan mijn rolstoel kan koppelen zodat ik er zelf op uit kan. Maar voordat je dat voor elkaar hebt en groen licht van alle instanties hebt... Hopelijk heb ik dat ding voor de zomer.’’

Rolstoelbusje

Voor vervoer is De Wit nu afhankelijk van zijn (door een ander bestuurd) rolstoelbusje. Een inmiddels achttien jaar oud karretje dat de volgende apk niet meer gaat doorstaan. Dat zijn familie en vrienden een crowdfunding voor een nieuwe auto zijn begonnen en dat na een aantal maanden de helft van het benodigde bedrag van 50 mille binnen is, verwarmt zijn hart. ,,Volslagen onbekenden maken geld over. Dat vind ik ontroerend om mee te maken. Net als dat zoveel mensen komend weekend voor me gaan schaatsen. Ik ga speciaal zaterdag al dialyseren om er zondag op de ijsbaan bij te kunnen zijn.’’

Lastige Lijven Toertocht

Hij doelt daarbij op de Lastige Lijven Toertocht (LLTT) die zondag 1 maart wordt gehouden. Tussen de honderd en tweehonderd schaatsers - en misschien nog wel meer - binden dan op IJsbaan Haarlem de ijzers onder voor Ricardo de Wit. Het is alweer de 26ste editie van het evenement.

Lastige Lijven Toertocht (LLTT) is een initiatief van schaatsgroep De Mooie Nel. Al een kwart eeuw lang mobiliseert de club zoveel mogelijk schaatsliefhebbers om voor een goed doel gesponsorde rondjes te rijden. De opbrengst gaat elk jaar naar een ander goed doel, maar heeft altijd met mensen met een beperking te maken. Mensen die niet, zoals de LLTT-deelnemers, even makkelijk de schaatsen onderbinden om honderd rondjes of meer op het Haarlemse ijs af te tikken.

Dit jaar is het rolstoelbusje van De Wit het goede doel van de LLTT. ,,Een van onze leden is weer een tennismaatje van Ricardo’s vader. Zo kennen wij zijn verhaal. Dat we voor hem willen schaatsen, stond meteen als een paal boven water. Als er iemand een lastig lijf heeft, is het Ricardo wel’’, zegt Margriet Lautenschutz van De Mooie Nel.

Het startschot van de Lastige Lijven Toertocht klinkt zondagmorgen om 09.45 uur. Vervolgens wordt er vier uur lang geschaatst en zoveel mogelijk geld verdiend doordat de deelnemers sponsors hebben gezocht voor elke ronde die ze afleggen. Daarnaast betaalt iedereen een tientje voor een startkaart en ook dat geld gaat naar het goede doel. ,,Sommige mensen sponsoren ongeacht het aantal rondjes dat wordt afgelegd. We hebben nu al 2000 euro binnen’’, zegt Lautenschutz verheugd.

De Lastige Lijven Toertocht - waaraan iedereen kan en mag meedoen - wordt opgevrolijkt met muziek en koek & zopie. Diverse sponsors zorgen voor gratis snert, broodjes, bananen en mandarijntjes voor alle deelnemers. In de binnenbaan wordt met vlaggetjes een parcours voor de jongste deelnemers uitgezet.

Ricardo de Wit komt zelf ook naar de ijsbaan. Om twee uur neemt hij een cheque met de opbrengst in ontvangst.

Wie geen gelegenheid heeft om te schaatsen maar wel voor Ricardo’s busje wil doneren, kan terecht op www.ricardodewit.nl.

Net binnen