Premium

Hannah van Wieringen vindt het heerlijk even niets te hoeven vinden | Column

Hannah van Wieringen.
© Foto Marcel Rob

Laat het maar regenen, mompel ik onder de adem, terwijl de kleine hond over een kletsnat veldje voor me uit banjert. Die scheuren in de aarde en het gele gras van vorige zomer, dat zinde niks.

Nee dan zomerregen. Mals gras, alles vol en groen. Zo’n mistige waas over de wereld. Dampende velden als de bui wegtrekt. Regen is leven. Als je over kaarsrechte wegen van een dorp naar een middelbare school in de stad peddelt met de rietvoorns halverwege je nek, denk je hier anders over.

Net binnen