Mijn pelgrimstocht werd er een vol ontberingen | column

Het Onze Lieve Vrouwe Ter Nood in Heiloo.

Het Onze Lieve Vrouwe Ter Nood in Heiloo.© jjfoto.nl / Jan Jong

Robbert Minkhorst

Voor haar aanstelling in Heiloo zochten we voor onze goede vriendin een passend cadeau. Dat moest iets Heiloos zijn, dus vroeg ik een collega die kind aan huis is in Kennemerland, om hulp. Die wist het ook niet zo gauw, tot hij de Onze Lieve Vrouwe Ter Nood noemde. Een bedevaartsoord.

Nederlands heiligste plek om Maria te aanbidden, zelfs. Daar hadden ze ongetwijfeld merchandise. In het kader van onze vriendins inburgering moest daar zeker iets te vinden zijn. Ik dook direct de webshop in. Dat ging goed komen, zag ik al gauw.

Ik moest er alleen wel ook echt heen, want het cadeau was vandaag nodig. Op goed geluk stapte ik uit op station Heiloo, in de veronderstelling dat deze kerk vast ergens om de hoek zou liggen. Toen stippelde Google maps een looproute van een half uur uit. Dus een uur heen en weer.

Daar deins ik doorgaans niet voor terug, maar die ochtend had ik mijn nette schoenen aangedaan voor de installatie van de nieuwe burgemeester. De wandeling was drie minuten comfortabel. Daarna begonnen mijn hielen en tenen te gloeien en vervolgens te branden. Het leek eerder alsof ik op weg was naar Santiago de Compostela.

(Tekst gaat door onder de foto)

Mascha ten Bruggencate krijgt de ambtsketen omgehangen.

Mascha ten Bruggencate krijgt de ambtsketen omgehangen.© jjfoto.nl / Jan Jong

Ik vervloekte mijn besluit van die ochtend. Mijn pelgrimstocht werd er een vol ontberingen.

Mijn hoop dat het heiligdom behalve zalvend voor de ziel ook helend voor mijn blaren zou zijn, was tegen beter weten in. Ik was niet in Lourdes, maar in Heiloo. In de winkel kocht ik een Mariabeeld met daarop de initialen OLV en de woorden Ter Nood.

In nood was ik inderdaad, maar niemand die mij ging redden vandaag. Mijn troost was de symboliek van het gekochte Mariabeeld, waarvoor ik verschrikkingen had moeten doorstaan.